Stormvloedkering en macht van vele suggesties

Als mens wordt je vaker dan je lief is beroepsmatig ingedeeld, een bibliothecaris hoort goed te kunnen lezen en ordenen, een fotograaf kan goed kijken, een direkteur kan goed de baas spelen etc.

Als je als mens op deze manier doordrenkt wordt van je beroep, door oefening en educatie en alles alleen kan bekijken door deze bril, dan noemt men dat ook wel beroepsdeformatie.

Je bent als mens meestal veel veelzijdiger en de moderne communicatiemiddelen zoals bloggen, twitter e.d., geven
een platform waarop je suggesties kan geven over terreinen die normaal gesproken buiten je gezichtsveld liggen.
Je hebt je er niet echt in verdiept, je hebt er geen verstand van, maar je denkt zomaar dat je wel een deel van de oplossing kunnen geven.
In ieder geval is het heel makkelijk om die lekensuggestie te geven. Vroeger moest je al met een expert spreken of een brief schrijven naar zo iemand of naar de krant of iets dergelijks. Dat soort dingen doe je als leek natuurlijk niet zo snel, maar de tijden zijn veranderd.
Natuurlijk zijn de echte experts ook niet dom en in 99 % van de gevallen, hebben ze jouw suggestie al bedacht, overwogen en af laten vallen. Te duur, te ingewikkeld, niet echt een oplossing voor het probleem etc.

Toch ben ik er van overtuigd dat juist ook lekenoplossing, soms iets bieden, juist omdat het een oplossing geeft van buitenaf. Zonder het denkraam van de deskundigen, zoals Maarten Toonder het zou zeggen. Out of the box, zeggen ze tegenwoordig.

Is er al een wetenschappelijk instituut die lekensuggestie's verzameld, eigenlijk ? Of doen onderzoekers dat eventueel individueel ?

Nu ja, een hele inleiding voor een simpele leken-suggestie.

Probleem zoals ik het begrijp
De stormvloedkering wordt bedreigd door grote gaten, die gaten zijn ontstaan door de sterke stroming.
Een hele groep van ingenieurs heeft hun bezorgheid uitgesproken, er is te weinig frequent gestort, waardoor de
noodstortingen 'geen zoden aan de dijk zetten' of beter uitgedrukt 'geen gat kunnen dempen'.
De stortingen bestaan uit 'metaalslakken', de restanten van ijzererts, die overblijven in de hoogovens als het ijzer onttrokken is.

de suggestie

Rijg een Slakken-kralensnoer of gebruik ander materiaal als slakken niet zo geschikt zijn voor het rijgproces.
Als een kralensnoer te ingewikkeld is, dan kan een netje worden gebruikt, of containers, of een ketting van geregen containers.

Wat ik in feite suggereer: maak op een goedkope manier een gatendemper, die minder vaak hoeft te worden aangevuld, omdat hij door de verbindingen te zwaar is om door de stroming meegevoerd te worden.

Buiksprekers in de prenatale fase

Gisteren stond er een berichtje in de Volkskrant, over ongeboren kinderen die al luisteren en klanken kunnen herkennen.
Veel was er niet bekend, maar in Finland waren er wel proeven gedaan, die er op wezen dat baby's sterker reageerde op woorden die 'vooraf' waren gehoord.

Onmiddelijk dacht ik aan een bibliotheek-cursus voor zwangere vrouwen en hun vruchten, als je dat zo mag zeggen.
Ook de naam voor de cursus was snel gevonden, buikspreker leek me wel wat, buikfluisteraar bedacht ik later en Prena-talig daarna.

Het ergste wat een kind tegenwoordig kan overkomen, is dat het een achterstand oploopt, met name op taalontwikkelingsgebied.
Daarom zijn er programma's zoals Boekstart ontwikkeld, met babyboekjes en de Voorleesexpress,het stimuleren van voorlezen.
Eerlijk is eerlijk, het stimuleren van luisteren/praten/voorlezen etc is een algemeen geaccepteerde manier om een kind al vroeg wat taalvaardigheid bij te brengen. Tot zover het goede werk waar de bibliotheek actief mee helpt.

Onbekend is nog wat er met het kind gebeurt als het ipv een achterstand, een voorsprong opbouwt.
Als het even verkeerd uitpakt wordt het misschien een monologen-kampioen met een motorische handicap ?
Wat moet je doen of zeggen als buikige bemiddelaar om een prater/preker/luisteraar/muzikant/veelzijdig dilletant te ontwikkelen ? En willen we dat ook ?


Nu ja, eerst wat meer wetenschappelijke onderbouwing voordat de bibliotheek zich al te intensief gaat bemoeien met deze doelgroep.
Tot die tijd een onwetenschappelijk advies: Aanstaande ouders grijp deze kans, stimuleer de buikdialoog, praat en laat stiltes vallen/ lees voor/ draag voor / imiteer stemmen/ zodat uw kind aan de echte wereld kan wennen.
Buikspreken is vast beter dan navelstaren, lijkt me.

Engels als Esperanto; kans voor Nederland

In Nederland worden buitenlandstalige film/series e.d ondertiteld. Mede door de ondertiteling is met wat extra inspanning, de middelbareschool-kennis van het Engels eenvoudig te onderhouden, dan wel te verbeteren.Tenslotte worden de meeste series e.d. in het Engels geproduceerd. Vooropgesteld dat film/tv-kijken een regelmatige gewoonte is, natuurlijk. Voor populaire muziek geldt ongeveer hetzelfde, evenals voor vakliteratuur in de wetenschappelijke wereld. Door het huidige prijzenbeleid van e-books in Nederland, kunnen e-leners vrij eenvoudig overstappen naar het Engelse kamp. Een veel grote markt en digitaal ook voor lagere prijzen aangeboden. Mijn advies aan Nederlandstalige uitgevers/schrijvers: If you can't beat them, join them. Vraag de nl-auteur bijvoorbeeld om een tweetalig manuscript en/of laat het vertalen en geef de engelstalige variant een veel lagere e-book prijs. Voor papierlezen in het Nederlands betaal je de hoogste prijs, het e-bookNL is veel goedkoper, maar niet zo spotgoedkoop als het Engelse e-book. Misschien wordt er een nieuwe buitenlandse markt aangeboord en wordt de NL-cultuur hierdoor mede 'wereldwijder' verspreid. Nu ja, de praktijk zal wel weerbarstiger zijn dan deze paar alinea's, vertalen is de combinatie van tweetalige kennis en wegen en wikken. Maar misschien is het voor sommige uitgaven een mogelijkheid om de markt te vergroten, en geeft het Nederlanders een wat realistischer beeld van consumentenprijs/kostprijs en omzetmogelijkheden. Wat zijn eigenlijk de kosten van een kleine taalmarkt ?

wolvendoders en papieren tijgers

Testblogje De laatste tijd lijkt het of achter elke Nederlandse boom een jager staat te wachten op een wolf. Anderhalve eeuw wolfloosheid heeft de bloeddorstigheid van de jagers blijkbaar niet doen bedaren, want in het collectieve geheugen staat de wolf nog steeds symbool van ongebreidelde agressie tegen alles wat onschuldig is. Misschien kunnen sommige vrouwen rood als kapjeskleur kiezen, want roodkapje is de ultieme onschuld, maar dit terzijde. Ik geef toe, de komende vergelijking is misschien wat vergezocht, maar omdat dit een testblogje is vergeef ik het mijzelf. In vergelijking met veel vergelijkende mensen die nooit iets toegeven, mankeert er nou ook weer niet zoveel aan. Tegenwoordig staat naast elke bibliotheekkast een boekverbrander te wachten die op het door het rijk gesanctioneerde moment, gewillig de peterolie of flambeerbare drank rijkelijk besprenkeld over de weerloze papieren tijgers. Papieren tijgers, onze boeken, staan in het collectieve geheugen van de potentieele boekverbranders nu eenmaal symbool voor achterlijkheid. En dan doelen zij niet op de inhoud, maar op de vorm. Alles kan/moet digitaal, dus moet ook digitaal. Het recht op langzaam leven, lowtechlife, zoals ik het ook wel noem, wordt ook aan rustige bladspiegelminnende bejaarden ontzegd. Alsof telefoontjes en tablets vanzelf worden opgeladen en alsof elektronische boekleveranciers je de elektronische bestanden echt geven, zonder registratie/terughaalbaarheid. Alsof je als vaak wat jongere leesbrildragende het leuk vind om na drie/vier zinnen op het ultramoderne touchscreen te vingerslepen om de volgende alinea te kunnen lezen. Een grootletterboek in een te kleine behuizing, voldoet redelijk voor op vakantie of onderweg Oh klein bladspiegeltje op mijn schoot, met jouw 6 inch-schermpje kom ik toch echt in geheugennood. Nu ja, begrijp mij goed, niets heb ik tegen gadgets en vernieuwing,een spotify voor boeken zie ik het liefst in samenwerking met bibliotheken georganiseerd. zelfs begrijp ik de drang naar bezuiniging, maar eeuwenoude bewezen lees/leermethoden met een ruime bladspiegel, geef je niet aan boekverbrander, voordat het nieuwe zich enigzins heeft bewezen. Of is de bezuinigingsdrift zoveel groter dan het cultureel historisch besef. Zelfs heb ik bij het Siob-inventarisatie project van lokale vernieuwing gevraagd om biliotheekmiddelen zodat de digitale leesbaarheid in de bibliotheek verhoogd kan worden, iets waar de markt op dit moment m.i. niet goed in voorziet. Nu ja, we horen wel wat er van komt. Tot zover het testblogje